حرفای زیادی برای گفتن دارم. دلگرفتگی های بیشتری. اتفاقات زیادی این مدت رخ داد و خیلی چیزارو نمیدونم و خیلی چیزارو وقت نشده بنویسم.

امروز بعد مدتها توی اینه به خودم نگاه کردم یه صورت لاغر و یه چهره ی بد و توهم بهم گفتی چقدر دلم گرفته امشب. چقدر تنهام

- امان از تغییر

+اما از یه طرف یه سری چیزام هس که هرچقدم تلاش کنی عوض بشه نمیشه. پس بهتر همونکه خودتو کوچیک نکنی با تکرار خواستت

+اهنگ

+ من یه جوری عاشقم که قبل تو زندگی گردنمو یادم نیست
رگ من انقد نزدیکی که نبض رو گردنمو یادم نیست
من یه جوری عاشقم که ممکنه زیر لبخند تو نابود بشم
من اسیر تو بشم آزادم تو رهام نکن که محدود بشم

نمیخوام غر بزنم یا مظلوم نماییبکنم یا هرچی ولی واقعا از تهه دل نمیدونم و میخوام بدونم که چرا دلت نمیخواد با من حرف بزنی. چرا اینجوری شدی یا چه اتفاقی افتاده. نمیدونی از پریروز که دیدمت چه فکرایی که به

ای خدا خلاصم کن ازین وضعیت. خودت میدونی دارم چیو میگم.

این برای باز چندمه که ارزوی مرگ دارم.

ازین اوضاع نکبتی حالم بده

ناچار ب زندگی ام اما.